دیوان سفره

برنج و کلم و سبزی‌های معطر، دست‌به‌دست هم، تا شیراز در یک بشقاب جا شود.

زعفران و شیرینی بر برنج؛ پلویی که به روزهای شاد می‌آید.

ترشیِ انار و آرامشِ گردو؛ خورشی که شتاب نمی‌شناسد.

در دیزیِ سنگی آهسته می‌جوشد، مثل گفت‌وگویی که تا عصر ادامه دارد.

برگی از آتش و صبر، که بوی دودش پیش از خودش به حیاط می‌رسد.

ساده و بی‌ادعا، مثل مصرعی که همه از بر دارند و باز دلشان برایش تنگ می‌شود.

بادمجانِ دودخورده، مهمانِ شمال بر سفرهٔ جنوب.

خیار و گوجه و پیاز، ریز و هم‌اندازه، مثل کاشی‌های یک ازاره؛ تازگیِ هم‌نامِ شهرمان.

رشته‌هایی سرد و نازک، یادگار شیراز برای ظهرهای گرم.

زعفرانی و آرام، پایانی خنک که شیرینی‌اش تا کوچه همراهتان می‌آید.